Opa

Updated: Mar 3


Over synchroniciteiten gesproken! Twee weken geleden ben ik begonnen aan een schilderij waarin het thema ‘muziek’ een rol moest spelen. Even voor de duidelijkheid: ik kan niet eens noten lezen, laat staan een muziekinstrument bespelen. Ik lúister wel graag naar muziek maar dat is dan ook alles.

Ik had het schilderij bijna klaar, maar moest nog wachten op de levering van een sjabloon met muzieknoten dat ik had besteld. Het sjabloon arriveerde afgelopen weekend. Voor gisteren stond op de planning om het schilderij af te maken, maar daar is het niet meer van gekomen. Wel kreeg ik gisteren een leuk krantenartikel van een vriendin: een artikel over mijn opa Johan Pelser (1881-1958), bij veel oud-Beekenaren bekend van zijn vele schilderijen. Ik heb hem zelf nooit gekend, alleen maar veel verhalen over hem gehoord.

In dat artikel las ik dat hij viool kon spelen. Nooit van hem geweten. Al zitten er inderdaad ook veel muzikale familieleden aan die kant van de familie. Dat leuke artikel heb ik vanochtend op facebook geplaatst, nog steeds geen verband leggend.


Later op de ochtend ging ik eindelijk verder met mijn schilderij, vandaag zou ik het af maken. Ik was er al een paar uur mee bezig toen mijn oog ineens op de violen viel. Ik heb violen erin verwerkt. Twee weken geleden al!

Oké, ook een piano, maar violen!

De associatie met een piano kan ik nog verklaren omdat dat het enige instrument is dat ik ooit als kind heb uitgeprobeerd. Ik kon alleen het begin van Für Elise een beetje pingelen en dat speelde ik dan ook steevast als ik op bezoek was bij de buren. Want die hadden een piano. Tienduizend keer dat kleine stukje, aan één stuk door, de buurvrouw is destijds knettergek van me geworden.


Maar die violen! Zelf nooit iets mee gehad, alleen dat ik ze mooi vind klinken. Ik moest ineens weer aan opa denken. En dat hij blijkbaar viool kon spelen. En terwijl ik het grappige verband zie, hoor ik ineens een muziekje vol violen klinken uit de boxen. En dan kan ik alleen maar denken: daar is opa weer.


Hij duikt regelmatig in mijn leven op, op verrassende manieren. Natuurlijk via het schilderen, want die passie moet ik wel van hem hebben geërfd. Maar ook duikt hij soms op via mensen die me een schilderij van hem aanbieden dat ze nog thuis aan de muur hadden hangen of op zolder hadden staan. Eén keer via een kennis die ging verhuizen en grondig aan het opruimen was geslagen, een schilderij van mijn opa tegen kwam en het aan mij heeft gegeven. Een andere keer via mensen die echt moeite hadden gedaan om nazaten van mijn opa te vinden en bij mij uitkwamen.


Toeval bestaat niet. Ik noem dit schilderij dan ook: Opa.


Lees ook mijn blog De pracht van synchroniciteit.


Kikken Coaching

Recent Posts

See All