Durf te dromen



Waar het op neerkwam, was dat ze moe was. Ze werkte fulltime: vier dagen per week negen uur, zodat ze op vrijdag vrij had. Om vervolgens de hele vrijdag te besteden aan klusjes waar ze door de week niet aan toe kwam, zoals de was, boodschappen, poetsen. In het weekend was er dan wel tijd voor leuke dingen, maar vaak was ze ook tijdens het weekend nog moe en had ze rust nodig om te kunnen bijtanken. Om de komende werkweek weer aan te kunnen. Haar ontspanningsmomenten zaten in muziek: haar lust en haar leven, al vanaf dat ze klein was. Twee avonden per week oefende ze met haar muziekgroep. Nadat ze al negen uur had gewerkt op die dagen. Ze beschouwde die avonden als haar oplaadmomenten. Maar ze kwam dan best laat thuis, nog vol adrenaline waardoor ze niet direct kon gaan slapen. Dus laat in bed en ’s ochtends weer vroeg eruit om naar haar werk te gaan. Het voelde alsof ze achterop raakte wat betreft bijtankmomenten. De moeheid haalde haar telkens in.

Op mijn vraag of ze het zich financieel kon veroorloven om iets minder te werken, volgden allerlei tegenargumenten die ze vooral beredeneerde vanuit het oogpunt van haar werkgever. Maar haar voornaamste argument was dat het nadelig voor haar pensioen zou zijn. Ze had een mooie pensioensregeling, maar dan moest ze wel tot haar zestigste fulltime blijven werken. Dat betekende in haar geval nog vijf jaar full time werken. Ze zuchtte bij dat vooruitzicht.


Naar aanleiding van die laatste opmerking vroeg ik haar of ze al eens een berekening had gemaakt van wat het effect op haar pensioenuitkering zou zijn als ze toch voor haar zestigste bijvoorbeeld een dag minder zou gaan werken. Voor hetzelfde geld scheelde haar dat slechts enkele tientjes per maand en was ze daarvoor nu zo aan het volhouden.

Vervolgens vroeg ik haar wat ze zou doen als ze meer tijd tot haar beschikking zou hebben.

Dat was het moment waarop haar gezicht ontspande, haar ogen begonnen te stralen en er een brede lach op haar gezicht verscheen: ‘Dan zou ik muziekles gaan geven aan kinderen! Ik zou een eigen ruimte zoeken en daarmee starten.’


Het was zo mooi en duidelijk zichtbaar waar haar hart lag!


Niet bij haar werk. Haar werk was nodig om de rekeningen te kunnen betalen. We leven nu eenmaal in een maatschappij waar geld een groot stempel op ons leven drukt. Voor geld doen we vaak dingen waar we helemaal niet blij van worden. Zoals vasthouden aan een baan die ons geen voldoening meer schenkt. Die ons uitput of waar we op termijn zelfs van in een burn-out terecht komen.


We houden met ons allen vaak vol omdat we denken dat het zo hoort of omdat we denken dat er geen andere mogelijkheid is. En omdat we vaak bang zijn om de stap te zetten naar dat waar ons hart om schreeuwt. Bang voor het loslaten van de veiligheid. Bang voor het onzekere, het nieuwe.


En toch… Hoe mooi zou het zijn als je (meer) kon doen van waar je hart blij van wordt? Wat zou dat een enorme boost aan je immuunsysteem geven! Aan je energie! Aan het ervaren van voldoening en zingeving! Aan het kunnen inzetten van je volledige potentieel aan creativiteit en werklust?

Het ziekteverzuim en het aantal burn-outs zouden enorm dalen, dat weet ik zeker!

Maar het is wat het is. We moeten in deze maatschappij nu eenmaal in staat zijn om onze rekeningen te betalen en daar hebben we inkomsten voor nodig. Deze blog is ook niet bedoeld als oproep aan iedereen om maar ontslag te nemen als je niet meer happy bent in je baan.


Maar ik doe wel een oproep om méér te doen van waar je blij van wordt! En misschien betekent dat wel dat je van baan verandert. Of minder gaat werken in dienstverband. Of voor jezelf een bedrijf begint. Of minder gaat werken in dienstverband en daarnáást een eigen bedrijf begint. Er zijn mogelijkheden genoeg!

En die mogelijkheden zijn te onderzoeken en in kaart te brengen. Door het vergaren van informatie kun je voor jezelf een beeld krijgen van je mogelijkheden. Wie weet kun je de (grote of kleine) sprong wagen en kun je handen en voeten geven aan die droom die je al langer hebt.


In het geval van bovengenoemde dame: ik hoop dat ze de moed vindt om in haar mogelijkheden te duiken! Om de benodigde informatie te verzamelen die ze nodig heeft om een juiste beslissing te kunnen maken. Om te kunnen kiezen voor minder werken bij haar werkgever omdat het met dat pensioen allemaal blijkt mee te vallen. En dat ze serieus werk gaat maken van haar hartenwens: muziekles geven aan kinderen. Ze zou klein kunnen beginnen om te zien hoe het haar zou bevallen. En wie weet zou ze het kunnen uitbouwen naar iets dat haar in staat stelde om nog minder te werken bij haar huidige werkgever. Haar leven zou prachtig kunnen veranderen door iets meer werk te gaan maken van haar passie en haar droom en iets minder vast te houden aan de zogenaamde zekerheden in het leven.

Want veel zekerheden zijn uiteindelijk valse zekerheden. Illusies. Vaak ingehaald door de werkelijkheid. En het leven is te kort om je er door te moeten voortslepen. Het leven mag best wat vrolijk en blij fladderen.

Lees ook mijn blog Wat wil jouw lichaam je vertellen?

Lees ook mijn blog Tien tips met bonustip voor een gegarandeerde burn-out.


Kikken Coaching




27 views

Recent Posts

See All