Een typerende situatie voor een onbewuste HSP'er



Pakweg 20 jaar geleden. Het was een carnavalsavond en mijn vriendin en ik trokken als non verkleed naar het centrum voor een gezellige kroegentocht. In de eerste kroeg die we bezochten troffen we een vriend van haar broer. Volgens mijn vriendin een man met problemen. Zijn vriendin had hem gedumpt.

Mijn vriendin voelde zich verplicht hem te vragen hoe het met hem ging. ‘Mwah,’ antwoordde hij niet al te opgewerkt.

Waarna ze hem direct mijn kant opduwde:

'Je moet maar eens met haar praten. Zij kan goed luisteren.’


Mijn vriendin sprong vervolgens joelend in een langskomende polonaise. Ik bleef met de vriend van haar broer achter die me vragend en hoopvol aankeek. En zo gebeurde het dat mijn vriendin een leuke melige avond had. En ik stond de hele avond, in nonnenoutfit en helemaal ready to go, met een wildvreemde over zijn kapotte liefdesleven te praten.


Typerend onbewust HSP-gedrag: ik kan me goed inleven in andermans emoties, ik kan goed luisteren, mensen vertellen nu eenmaal graag hun problemen aan mij, ik kan goed analyseren én ik kon – in die tijd - moeilijk nee zeggen in zo’n situatie. Iemand die je even wat steun kan geven laat je toch niet barsten, zelfs niet op een jolige carnavalsavond?

Nu kan ik er smakelijk om lachen, maar die avond vroeg ik me achteraf af: what happened? Ik zou een avond uitgaan en plezier hebben, maar ben in plaats daarvan nauwelijks van mijn plaats gekomen en had alleen maar een zwaar gesprek met een wildvreemde. Ik werd getriggerd door een hulpvraag en daar ging ik weer, voorbij mijn eigen planning en mijn eigen grenzen.


Intussen weet ik al heel wat jaartjes waar ik op moet letten, al weet ik pas sinds kort dat al die zaken onder HSP’er-zijn vallen. Ik kan gelukkig stellen dat ik nu een redelijk bewuste HSP’er ben. Ik weet vrij goed waar mijn grenzen liggen en ik ken mijn valkuilen. Als je die grenzen en valkuilen weet, dan is het verder heerlijk om een HSP’er te zijn.


Einde vriendschap De vriendschap met mijn vriendin heeft niet standgehouden. Zij bleek iemand te zijn die perfect aansloot bij een onbewuste HSP’er: ze nam alleen (mijn tijd, mijn energie, mijn oor en mijn advies), ze gaf nooit. En ik nam niet. Tussendoor hadden we best veel lol, dat dan weer wel. Maar er zat geen evenwicht en evenredigheid in onze vriendschap. Als we een van haar problemen hadden opgelost, diende zich wel weer een volgend probleem aan of creëerde ze in mijn ogen zelf weer een nieuw probleem. Ze had het hart op de goede plek, maar zij zat vast in haar eigen patronen.

Ik heb er een poos over gedaan voordat ik dat mechanisme van éénrichtingsverkeer in onze vriendschap in de gaten had. En dat ik steeds vaker doodmoe, tot op het misselijke af, bij haar vandaan kwam. Echt volledig leeggelopen.

Toen ik mijn moed bij elkaar had geraapt en het daar met haar over wilde hebben, heeft ze onze vriendschap via een sms beëindigd (jaren geleden dus gebeurd, toen mensen nog sms’ten 😊). Dat was het dan. Terugkijkend kan ik wel stellen dat ik juist in die vriendschap heel veel heb geleerd over mezelf. Dus dank daarvoor, lieve vriendin van toen.


Kikken Coaching


34 views

Recent Posts

See All